วันนึงอาจเหลือแค่ว่า แค่เค้ามีเราคนเดียวก้อพอแล้ว

เจอกันเริ่มแรก เราให้เค้าหนึ่ง
เค้าให้กลับมาหนึ่ง

หรือเค้าอาจให้เรามาร้อย
แล้วเราค่อยๆ ให้เค้าจนเต็มร้อย

แล้วจะอยู่กันรอดไม่รอด คงจะเป็นเวลาที่จุดสมดุลมันตรงกันรึเปล่า

เพราะมันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์
แรกเริ่มจะดีขนาดไหน จะเข้ากันได้ทุกอย่างยังไง

มันต้องมีซักวันที่เจอสิ่งที่มันไม่ลงตัว

มันไม่มีทางเป็นร้อยทั้งร้อยได้
อาจเป็นแค่ 50 80 บลาๆๆ ที่คนสองคนเห็นว่ามันพอดี
ถ้าหาเจอ ก้อคงสามารถไปด้วยกันได้

แต่ถ้ามันไม่มีวันมาบรรจบกัน
ก้อคงต้องถึงเวลาที่คนสองคนจะต้องกลับไปเดินเส้นทางของตัวเอง

ในขณะที่คนอีกคนคิดอย่างนึง
อีกคนคิดอีกอย่าง

อย่างการที่ผู้หญิงคนนึงบอกว่าต้องการเก้าอี้ซักตัวสำหรับพักผ่อน
แต่ผู้ชายกลับมองว่า เก้าอี้ตัวไหน ก้อนั่งพักได้ทั้งนั้น

เป็นเรื่องเล็กน้อยที่เพาะความน้อยใจให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อย

มันไม่ใช่เรื่องของเก้าอี้
มันเป็นเรื่องของการดูแลรักษาจิตใจ

ที่ผู้หญิงคนนึงซักผ้า กวาดบ้าน ดูแลทุกอย่างอยู่ทุกวัน
ในความเป็นจริงที่ว่ามันเป็นแค่เก้าอี้
แต่ลึกๆ แล้ว ใครๆ ก้ออยากมีรางวัลให้ตัวเองซักชิ้น
ให้เป็นแรงในการทำอะไรต่อ
และถ้านึกอีกที สิ่งของชิ้นนี้ สุดท้ายมันก้อได้ใช้ด้วยกัน

หากลองตัดความเป็นจริง
แล้วทำเรื่องที่อาจไร้สาระแต่มีค่าทางจิตใจให้กันได้
ก้อคงรักษาความรักให้ยืนยาวได้อีกนาน

คุ้มมั๊ย ?

ลองคิดดู

(ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจ ก้อลองไปหาหนังมาดูนะ)

ตื่นตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง
แม่บ้านลากลับบ้าน งานเข้ากันเลยทีนี้
ต้องถูกลากจากเตียงเย็นๆ มากวาดบ้าน ถูบ้าน
กะรีบๆ ทำให้เสร็จๆ แล้วก้อกระโดดขึ้นเตียงต่อ

เดินเอาไม้กวาดแปะๆ ไปรอบๆ บ้านๆ ดูท่าก้อรู้เลยว่าไม่สะอาดแน่ๆ
แต่เอาเห๊อะ ยังต้องทำอีกตั้งอาทิตย์ แปะไปเรื่อยๆ เด๋วมันก้อดีเองน่า

ขนาดว่าแปะๆ เฉยๆ นะ ไม่รู้จะเหนื่อยไปไหน

จากหลับตาแปะไปเรื่อยๆ เหงื่อเริ่มตก ตาเริ่มสว่าง
นี่กุยังต้องถูบ้านอีกจิงๆ หรอเนี่ย

จะมารู้ว่าบ้านมันกว้างก้อตอนต้องทำความสะอาดเนี่ยล่ะนะ
เหมือนเห็นสระแคบๆ แต่ว่ายไงก้อไม่ถึงฝั่งซักที

จะรู้อะไรต่ออะไร ก้อเมื่อเรียนรู้ แล้วก้อเจอเข้าจิงๆ

เพราะว่ามีแม่บ้าน ชีวิตทำความสะอาด เลยไม่ค่อยเข้าถึงตัว
กุเลยไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเค้าเก็บไม้ถูพื้นไว้ตรงไหน
แล้วก้อเริ่มจัดการละเลงบ้าน ให้สะอาดวิ้งๆ

พ่อกลับมาจากข้างนอกถาม "ใครทำท่อแตก"

แหม๊ กุนี่บิดผ้าแห้งได้อีก ชมซะเขินเลย

หมดแรง แต่นอนต่อไม่ไหวละ ตาสว่างเกิ๊น
ไม่ต้องแอโรบิคกันเลยทีนี้ ผอมได้ดั่งใจแน่ ถ้าทำทุกวัน

[ชุดอยู่บ้าน แหม๊ มันได้ใจ ไม่รู้จะใหญ่ไปไหน]

ทำไปก้อคิดไปเรื่อยๆ
เมื่อก่อนตอนกุเด็กๆ แม่ถูบ้าน ซักผ้า ล้างจานเองหมด
ทำได้ไง ?

แล้วถ้ากุมีบ้านของตัวเองขึ้นมา กุจะทำมั๊ย
เอนเอียงไปทาง "ไม่" แรงๆ

แต่งงานกับคนที่เป็นพ่อบ้านละกันนะ ฮ่าๆๆ
หรือไม่ก้อไว้มีเงินพอจ้างแม่บ้านก่อนแล้วค่อยมีบ้านดีกว่า

แต่ใครจะรู้มันเป็นเรื่องของอนาคต
ถึงตอนนั้น ถ้ามันเป็นของๆ เรา บางทีเราอาจะชอบที่จะดูแลมันก้อได้
แทบจะทุกวัน ที่กุมองเห็นย่าถือไม้กวาด
แล้วก้อทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา
แต่สุดท้ายก้อมานั่งเหนื่อยอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

อดไม่ได้ที่จะคิด แล้วย่าจะทำไปทำไม แค่เอ่ยปากคำเดียว
เดี๋ยวไม่ใครก้อใครในบ้าน ก้อจะมาทำให้แล้ว

แต่ย่าบอกว่า ย่าชอบให้บ้านสะอาด เห็นแล้วก้ออดจะกวาดจะจัดไม่ได้
พอเห็นมันสบายๆ ตา ดูแล้วก้อมีความสุข

ฟังแล้วรู้สึกดี
แต่เอาจิงๆ ยังไงก้อไม่ใช่แนว แป่ว ตายตอนจบ =P

  เดือนสุดท้ายของหน้าฝนเดือนอะไร ??

ไม่รู้เหมือนกัน
แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้ฝนยังตกอยู่
ในแง่ของกุ
ตราบใดที่ฝนยังตก มันยังคงเป็นหน้าฝน

แต่ก้อคงอีกไม่นาน ...

อาจจะไม่ได้โรแมนติคถึงขนาดไปนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
แค่นอนอยู่บนเตียงฟังเสียงฝนเปาะๆ
แปะๆ

การวิ่งกลางสายฝนถ้าไม่ได้ใช้ Make UP
กันน้ำ
รับรองว่าหลังจากหาที่หยุดยืนได้แล้ว
ถ้าไม่มองกระจกก่อน
กุคงไม่หันหน้าไปหาใครแน่ๆ
แต่ถึงจะรู้มันเลอะแน่ๆก้อเหอะ
ถ้ามีซักคนยอมวิ่งด้วยกันอยู่ข้างๆ
มันก้อโอเค

ทุกครั้งที่ฝนตก(เบาๆ)
เลยทำให้นึกภาพต่างๆ ตาม
จะมีใครมั๊ยนะที่กำลังนึกเรื่องเดียวกันอยู่

มาถึงตรงนี้แล้ว กุเลยกด ACDsee
ขึ้นมา
เพราะไม่รู้ว่าควรจะเขียนอะไรต่อไป

ดูรูปไปเรื่อยๆ
ในหัวก้อยังตีกันไม่หยุด
บางครั้งมันก้อทำให้กุยิ้ม
แต่บางครั้งกุก้อกลัวว่ากุจะไม่อยากดูรูปพวกนี้อีก
หรือไม่
มันอาจจะเป็นเพราะจำนวนรูปที่คงหยุดอยู่ที่เท่านี้

ถามคำถามตัวเองซ้ำๆ ว่า
กุต้องการอะไร
หากว่าผลของสิ่งที่ทำไปมันออกมาตรงกันข้าม กุจะยอมรับได้มั๊ย

ถ้าการวิ่งตากฝนของกุมันไม่ทำให้กุมีความสุขเหมือนเก่า
ก้อให้มันผ่านไปกับหน้าฝนซะดีกว่า

หน้าหนาวกำลังจะมา

และมันคงเป็นหน้าหนาวที่หนาวกว่าทุกที

เพราะว่าตัวกุ ... ยังเปียกอยู่เลย

กลับมาตั้งแต่วันไหนแล้ว





นึกไม่ออกด้วยซ้ำ
ชีวิตมันวุ่นวายเกินที่จะจำอะไรได้
เหมือนก่อนหน้านั้นที่เคยไปอยู่ที่โน่นมา
...
เป็นความฝัน






เหมือนเวลามีอยู่เยอะจริง
เหมือนจะพูดออกจะบ่อยว่า
"ชิวอยู่"
แต่ไม่เคยจะมีตอนไหนจิงๆ
ที่รู้สึกว่ามันชิว

แค่ให้เวลาตัวเองได้นั่งพัก
นั่งอยู่เฉยๆ
โดยที่ในหัวยังคิดอยู่ตลอดว่า เดี๋ยวเวลานี้ต้องไปทำนี่
ทำโน่น
กรอบเวลาบีบเอาไว้ตลอด
มีเวลาว่างจิง
แต่ได้แค่ในช่วงขณะที่จำกัด



ทำอะไรตามสิ่งที่ต้องทำ
แต่ยังไม่ได้ทำอะไรหลายๆ
อย่างที่อยากทำ

อิสระ น้อยลงไปเรื่อยๆ
จากความรับผิดชอบที่มากขึ้น
แต่มันก้อสมควรแล้วกับสิ่งที่เป็นตอนนี้




ใจนึงก้อพร้อมจะรับสิ่งที่เข้ามาให้เต็มที่ซักที
แต่อีกใจ


ก้อเหนื่อย








นับครั้งได้
กับการที่ได้อยู่บ้าน
พุ่งเข้ามานอนแป็บๆ
แล้วก้อกลับหอ

ไม่ทันรู้ตัวก้อสอบ
ใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือ หอ
แล้วก้อเพื่อน



... คิดถึงบ้าน
...














ตอนนี้ถึงจะงานท่วมหัว
ออกไปโน่นไปนี่ตลอดเวลา
แต่สุดท้ายก้อได้กลับมานอนบนเตียงเดิมๆ
กลับมาอยู่บ้าน

อากาศร้อนๆ
รถติดๆ
ฟังเสียงบ่นของแม่ทุกเช้า
กินข้าวที่ย่าทำให้
คุยโจ๊กกับพ่อ
นั่งดูน้องทะเลาะกัน


สิ่งที่คุ้นเคยมาตลอด
สิ่งที่กุเรียกว่า
"บ้าน"






สิ่งที่หายไปนานจนบางทีที่กลับมาจากหอ
จะถูกทักว่า
"เกือบลืมไปแล้ว
ว่ากลับมาแล้ว"

และในใจกุเองก้อยังไม่แน่ใจว่ากุอยู่ตรงนี้จิงรึยัง
เหมือนกำลังคลำทางวนเวียนอยู่กับกองหนังสือ














แต่วันนี้

อยู่บ้านแล้ว
ความรู้สึกมันบอกว่าได้อยู่แล้ว















"
กลับมาแล้ว "

ไม่ได้จำ
แล้วก้อแทบไม่ได้นึกถึงว่าอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่
ก้ออยู่ไปเรื่อยๆ
ทำงานไปเรื่อยๆ
พอมองย้อนดู
แล้วนับถอยหลัง
ถึงเพิ่งได้รู้ว่านี่มันก้อเดือนกว่ามาแล้ว
นั่นหมายถึง


กุยังเหลืออีกเกือบ 2 เดือนที่ยังอยู่ที่นี่

กับอาหารที่มีแต่ขนมปัง แฮม ชีส เบคอน
โดนัท
กุไม่แปลกใจละว่าทำไม ใครๆ
ถึงได้บอกว่าอาหารไทยอร่อย

คิดถึงจะแย่แล้วเหอะ

]]> Sun, 22 Apr 2007 01:22:45 +0700 /for-my-best-friends http://4_watz.storythai.com/200704/entry-6

เนตไม่มีจะเล่น
ขาดการติดต่อจากโลก
พายุพัดสัญญานไวเลสกุล่มหมด





พอตอนนี้
กว่าจะมีเนตใช้ ต้องมานั่งเล่นอยู่บ้านเพื่อน
สิบโมงที่ไทย
เท่าที่รู้ๆ
ปิดเทอมอย่างงี้
ยังไม่มีใครตื่น



แล้วก้อไม่รู้จะอัพอะไรแล้วด้วย
อารมณ์มันไม่ใช่



มาบอกเฉยๆ
ว่าสบายดี
เผื่อถ้ามีคนจะเป็นห่วง
^_____________^











เผื่อจะได้ไม่ต้องมีคนมาถามว่าเมื่อไหร่จะออน
เพราะจะไม่ออนง่ายๆ
จนกว่าพายุจะสงบ



วันก่อนสัญญานเตือนภัยขั้น1
ดัง
หื้มมมมมม ตื่นเต้น
รู้ว่าเป็นภัยพิบัติ แต่ก้ออดตื่นเต้นไม่ได้ว่ะ
ฮ่าๆๆ


แล้วตอนนี้กุก้อกำลังโดนเพื่อนลากไปกระดกเตกีล่าเพียวๆ
อีกแก้ว
เหียกเอ๊ย ไม่อร่อยเลย
แลกความขมกับอินเตอร์เนต
ที่ออนเอมไปไม่เจอใคร





คุ้มมั๊ยวะ

มั๊ง
..




ก้อได้มาอัพไดนี่ไง